«Δεν μπορείς να ξεγελάς του πάντες για πάντα»

Αισίως, εφτά μήνες μετά τις εκλογές του Γενάρη, φτάσαμε σε πρόωρες εκλογές

Και μάλιστα πως; Μετά από δυο απανωτές εκλογικές νίκες

Η πρώτη, τον Γενάρη, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ  άγγιξε  σχεδόν την αυτοδυναμία και η δεύτερη τον Ιούλη με ένα υπερβολικά μεγάλο ποσοστό.

Και όμως η αδυναμία του πρωθυπουργού είναι εμφανέστατη, τόσο στη κυβέρνηση, όσο και στο ίδιο του το κόμμα.  Δεν ξέρω αν έφταιξε η απειρία του ή οι λάθος πολιτικές επιλογές του, δεν ξέρω αν έφταιξε η βιασύνη του να γίνει πρωθυπουργός ή αν έφταιξε η πλούσια προεκλογική του υποσχεσιολογία και παροχολογία, δεν ξέρω αν έφταιξαν οι απατηλές εξαγγελίες, εκείνο που βλέπω είναι ότι στις 13 του Ιούλη ψηφίστηκε ένα τρίτο μνημόνιο που αποτελεί την ταφόπλακα της χώρας, μόλις αρχίσει να εφαρμόζεται.

Έτσι κατάφερε να χάσει το βασικό του πλεονέκτημα, αυτό του αντιμνημονιακού,  που ως αντιπολίτευση είχε. Διότι λειτουργώντας πολιτικάντικα και όχι πολιτικά, πλέον του είναι  δύσκολο να σταθεί απέναντι σε αυτούς που πέντε χρόνια σφυροκοπούσε, και ακόμη πιο δύσκολα απέναντι στους συντρόφους του και στους ψηφοφόρους του.

Επί πλέον κατάφερε να χάσει και την κυβερνητική πλειοψηφία, ακόμη δε και το μισό του κόμμα, το οποίο έξι μήνες παλινδρομούσε μεταξύ της δημιουργικής ασάφειας και των ρώσικων ονειρώξεων.

Έτσι αναγκαστικά οδηγούμαστε σε πρόωρες εκλογές, με απώτερο σκοπό να λύσει και να απαλλαγεί ο Π/Θ και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από το μεγάλο του εσωκομματικό πρόβλημα. Στην πραγματικότητα εκείνο που θα προσπαθήσει  είναι να «κλέψει» για τρίτη  φορά μέσα στον ίδιο χρόνο την ψήφο του λαού.

Και καλά, άντε, έκανε εκλογές και τις κέρδισε. Και τι έγινε; Τουλάχιστον να ξέραμε γιατί μας οδηγεί σε εκλογές. Διότι από τη μια έχουν αρχίσει να ψηφίζονται τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου και μάλιστα με τρόπους και διαδικασίες που ο ίδιος εγκαλούσε τους προηγούμενους και από την άλλη βλέπουμε την απεγνωσμένη προσπάθειά τους να κρατηθούν στην εξουσία, προσπαθώντας να εγκλωβίσουν για μια ακόμη φορά τον Έλληνα ψηφοφόρο.

Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη ευφυΐα για να καταλάβει κάποιος την αγωνία τους να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τρόπο. Είναι το σύνδρομο της εξουσιομανίας –εξουσιολασγνίας που διακατέχει κάθε Έλληνα κυβερνώντα.  Και αυτό φαίνεται από τη τακτική που ακολουθούν και από αυτά στα οποία στοχεύουν.

Έτσι βασικός στόχος των πολύ πρόωρων εκλογών είναι, να μην προλάβουν οι διαφωνούντες βουλευτές και τα μέλη του κόμματος που αντιδρούν να οργανωθούν, να κρατήσει την Ν.Δ. αποδυναμωμένη και ανίσχυρη αφού με τον μεταβατικό υπηρεσιακό αρχηγό της δεν έχει καμία ελπίδα, όχι βέβαια ότι «καίγεται» να κυβερνήσει, και τέλος να προλάβει την εφαρμογή των επώδυνων και καταστροφικών για το λαό νέων μέτρων.

Το ζητούμενο των εκλογών δεν πρέπει να είναι, το πώς θα «καθαρίσει» και το πώς θα ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του ο Π/Θ με τους δικούς του. Το ζητούμενο και το διακύβευμα αυτών των εκλογών πρέπει να το εξής:

Θα βρεθεί κάποιος  με σοβαρότητα, ειλικρίνεια, υπευθυνότητα, αποτελεσματικότητα να βγει και να πει την αλήθεια στον λαό; Θα βρεθεί κάποιος να τολμήσει χωρίς να υπολογίσει πολιτικό κόστος; Θα βρεθεί κάποιος που να φερθεί ως πολιτικός και να σκεφτεί τις επόμενες γενιές και όχι σαν πολιτικάντης που σκέφτεται μόνο τις επόμενες εκλογές;

Θα βρεθεί κάποιος που να υπογράψει με το λαό ένα νέο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ειλικρίνειας, υπευθυνότητας, σοβαρότητας, αποτελεσματικότητας; Γιατί αυτό λείπει και χρειάζεται ο τόπος και όχι απανωτές εκλογές. Θα βρεθεί κάποιος να πει τη πάσα αλήθεια στον λαό, να πει πριν τις εκλογές πως και με ποια κυβέρνηση θα κυβερνήσει, σε ποια πρόσωπα θα επιλέξει να εμπιστευτεί τις τύχες αυτού του ταλαίπωρου λαού;

Από πειράματα και φανταχτερές ιδέες πήξαμε. Το καταλαβαίνουμε όλοι μας πως για να βγούμε από το τέλμα πρέπει να συμβάλλουμε όλοι και αυτό κάνουμε πέντε χρόνια τώρα. Αλλά καταλαβαίνουμε επίσης ότι αυτό δεν είναι υπόθεση ενός αλλά όλων.

Και καλά πήραν την αυτοδυναμία, αν αυτό είναι το μέγα πρόβλημα. Ποιος θα μας εγγυηθεί την ανοδική πορεία της χώρας;  Ή θα μας πουν πάλι τα γνωστά δεν ξέραμε, μας εκβίασαν, μας ανάγκασαν κ.λ.π….;

Μπορεί κάποιος να μας εγγυηθεί κυβέρνηση τετραετίας διακομματική, οικουμενική, εθνικής ενότητας, εθνικής σωτηρίας ή όπως θέλετε πείτε την που να πάρει το βαρύ φορτίο στους ώμους της; Που να έχει πρόσωπα τα οποία να πιστεύουν πως ότι αναλάβουν θα το φέρουν εις πέρας; Που να μην υπολογίζουν πολιτικό και εκλογικό κόστος; Που να έχουν τις απαραίτητες ικανότητες, λίγο ενδιαφέρει αν θα είναι πολιτικά πρόσωπα ή τεχνοκράτες, γιατί πρέπει πρώτα από όλα να μπορούν και όχι μόνο να θέλουν.

Αν λοιπόν όλα τα παραπάνω τα έχετε λάβει υπόψη σας τότε καλά κάνετε και πάτε σε εκλογές. Επειδή όμως, ενώ τα ξέρετε, ούτε καν μπήκατε στον κόπο να μας τα καταθέσετε και να μας τα εξηγήσετε, μάλλον αυτές οι εκλογές είναι περιττές για το λαό αλλά χρήσιμες για σας.

Έτσι όσο δύσκολο είναι για αυτόν που μετά τις εκλογές θα αναλάβει, τόσο δύσκολο είναι και για τον ψηφοφόρο που πρέπει να τους επιλέξει. Τεράστιες οι ευθύνες μας, διότι πλέον οι δικαιολογίες μας τελείωσαν. Το δεν ήξερα, με ξεγέλασαν, με κορόιδεψαν, τι άλλο μπορούσα να κάνω, ήμουν εγκλωβισμένος, δεν υπάρχει πλέον.